Posts

The Hound of the Baskervilles (1914/1929/1937)

-
Image
  Prvi put sam se sreo sa Šerlokom Holmsom Artura Konana Dojla sredinom osamdesetih kada je u Prosvetinoj biblioteci „ Plava ptica” objavljen roman „Baskervilski pas”. Ova Dojlova misterija privukla me je ne samom pojavom genijalnog detektiva Šerloka Holmsa, koliko natprirodnom atmosferom i stravom koja izbija iz devonširske močvarne pustare nošena teškim, nezdravim isparenjima i izmaglicom koju ona stvaraju šireći se i obujmljujući zamak Baskervilovih. A tek jezivo zavijanje fantomskog ogromnog psa koji progoni članove ove stare plemićke porodice! Sve to mi je ledilo krv u žilama i istovremeno oduševljavalo napetošću i misterioznošću terajući me da se ovoj knjizi vraćam više puta tokom svog odrastanja. Kasnije sam pasionirano gledao i brojne ekranizacije ovog romana uzimajući kao reper verziju iz 1988. sa Džeremi Bretom kao Holmsom, ali, konačno, priznajući preimućstvo starijim verzijama, onoj iz 1939. sa Bazilom Ratbonom i Najdželom Brusom kao Holmsom i doktorom Votsonom, odnosno...
Post a Comment
Read more

Slikarstvo i film – Paskal Bonicer (Institut za film, Beograd, 1998)

-
Image
  Paskal Bonicer je francuski kritičar, esejist, teoretičar, scenarista i reditelj. U knjizi „Slikarstvo i film, dekadriranja“, nastaloj 1985. godine, imamo priliku da se upoznamo sa Bonicerom - filmskim teoretičarem i kritičarem, koji u esejističkoj formi raspreda o sličnosti, ali i razlikama, između filma i slikarstva, umećući po potrebi između njih i fotografiju. On polazi od pretpostavke da se film susreće sa nekim likovnim pitanjima, ili pak da se služi njima, kako bi postigao ciljeve koji su njemu svojstveni, određenim efektima korišćenim u slikarstvu - ali na sasvim drugačiji način. Statična priroda slikarskog dela i, s druge strane, činjenica da je filmska slika pokretna - nije nešto što nužno razdvaja film i slikarstvo; jer i film, na svoj način, ima posla sa statičnom slikom, kao što se i slikarstvo bavi pokretom. Tekstovi u ovoj knjizi, zapravo, počivaju na dve pretpostavke. Prvo: film bi, u tehničkom smislu, bio proizvod naučnog usavršavanja onog načina predstavljanja k...
Post a Comment
Read more

The Scent of Green Papaya (1993) – Anh Hung Tran

-
Image
  Moja orijentacija ka dalekoistočnom azijskom filmu podrazumeva da, pored kvaliteta, ono ka čemu težim je i egzotika, kulturni pluralizam. Kontrapunkt toj našoj globalnoj zapadnoj kulturi nalazi se upravo tamo, u zemljama koje su Himalaji, s jedne strane, i okeani, s druge, vekovima i milenijumima držali podalje od „civilizovanog Zapada“. Film, kao ultimativna umetnost, spoj svih drugih vizualnih i auditivnih umetnosti, najplastičnije može da predstavi te daleke kulture i njihove osobenosti. Vijetnamska kinematografija, na primer, nije toliko poznata van granica zemlje, pa svaki primerak sedme umetnosti stigao odande kod mene budi pažnju. Jedan od najeminentnijih filmskih stvaralaca tamo, onaj čiji su radovi internacionalno poznati, je An Hung Tran. On je, međutim, veći deo života proveo u Francuskoj, gde se školovao i ostao da živi, pa se i ne može baš smatrati tipičnim Vijetnamcem. Ipak, njegov prvenac, The Scent of Green Papaya , bavi se svakodnevnim životom jedne prosečne vije...
Post a Comment
Read more

Pulse (2001) – Kiyoshi Kurosawa

-
Image
  Kao što Kurosava sporo, ali temeljno, gradi sumornu i napetu atmosferu koja će, iz nje se naslućuje, da kulminira nečim jezivim, isto tako i duhovi u njegovim filmovima kada dospeju u kadar tamo se vuku ili čak nepomično stoje beskrajno dugo u tom fiksiranom kadru postepeno unoseći samom svojom naelektrisanom eteričnom pojavom gotovo neizdrživu zebnju i teskobu. Dakle, početna jeza uzrokovana pojavom duha ne zamire u gledaocu, već se vremenom kroz trajanje tog „mrtvog kadra“ još pojačava zbog prostih ali efikasnih specijalnih efekata koji se ostvaruju držanjem tih sablasti u dubokoj senci ili daleko van fokusa objektiva kamere, tamo gde duboki dronizujući zvukovi dugo zatalasavaju njihove vibrantne obrise. Iako se tako obličje duha ne izoštrava čak ni kad ga kamera hvata u krupnom planu, taj bliski susret gledaoca sa onostranim bićem baš tu, u Kurosavinim filmovima, je najogoljeniji, najčuvstveniji i, stoga, najstravičniji. Vrhunac te i takve predstave duha ovaj japanski majstor ...
Post a Comment
Read more