FILMOONIRIJA

       Filmovi koji potiču iz zemalja naseljenih mongoloidnom rasom često stvaraju konfuziju kod zapadnog sveta. Jasno vam je i zbog čega; tipične fizičke karakteristike pripadnika ove rase su prisutne kod njih bez izuzetka: pljosnato lice sa istaknutim jagodičnim kostima, zatim kose, tamne oči, pa crna, ravna i oštra kosa. A lica glumaca i njihova facijalna ekspresija su ono što najviše prikiva pogled gledaoca. Pogotovo onoga koji veruje u fiziognomičku hipotezu da crte lica otkrivaju karakter i emocionalno stanje određene ličnosti. Zbog toga azijski filmovi, ukoliko nisu jednostavne priče sa manjim brojem likova, predstavljaju često nerešivu enigmu, jer se teško uviđa ko je tu ko, a onda i kakve su tu intrige u pitanju, ko i na koji način učestvuje u njima, kako se zapliće radnja, kako se raspliće. Moderni i postmoderni filmovi uglavnom nemaju klasičnu dramsku strukturu, pa ne počinju ekspozicijom, uvodnim delom u kome nas upoznaju natenane sa likovima, već uleću p...

       Cai Ming-Ljang je 2011. godine, gledajući Sjaokanga na bini u performansu usporenog hodanja kao vidu zen-budističke meditaciju, došao na ideju da napravi seriju filmova na tu temu. Zapravo, zamisao je da se prikaže pešačko-spiritualno putovanje jednog budističkog sveštenika kroz urbani pejzaž, ruralni ili kroz netaknutu prirodu. Onako kako je to radio putujući sveštenik Sjuancang, koji je za vreme Tang dinastije pešačio do Indije. Ideja je možda bila da se pokuša kroz današnji gusti splet nametnutih interakcija između čoveka i društva i životne sredine doći do sebe, do svoje suštine, što bi u budizmu značilo poništiti se, tj. poništiti to svoje interaktivno "ja" koje u konačnici donosi samo bol i patnju. Pomenuta hodajuća meditativna praksa pretpostavlja posvećenika koji se fokusira na fizičke senzacije svakog napravljenog koraka sinhronizujući, pritom, disanje i kretanje. Ključna stvar je da je svaki korak pažljivo odmeren, da je usporenog i stabilnog ritma, ...